Оно наше...
Имаш тај дар да у мени начиниш кураж што ми покрене осмех и наду за неке боље дане...
Оне наше... Што су преостали само за нас двоје када решимо све оно што нас спречава а уједно и бруси у ону оштрицу несаломљивог мача. Време нам је давало прилике да се сваки пут све више сјединимо попут стиснуте шаке што ломи зидове попут грома. Није нас зауставио ни очај у низу дана, недеља и месеци када смо тако далеко а свеприсутни једно у другом. Ти си она нека певљива песма што неће да изађе из главе. Ти си оно светло у мраку што растерује злокобне страхове самоће. Ти си она одшкринута врата дечје собе у коју улази светло из ходинка што штити од чудовишта испод кревета и ормара.
Некуд сам једном кренуо пре много година. Тај пут није имао циљ али неко то од горе види све, повлачи конце, игра се... Добро је то рекао Ђоле Балашевић једном. У тој игри неба десила се наша љубав. Једноставно то је тако и дешава се само једном као она шанса да закуцаш лопту у кош, као добитак на лутрији. Не бих мењао тај тренутак ни за највеће суме новца, ни да ми даривају свет на длану. Божији дар се не одбија...
Једном када дође потпуно време за нас двоје биће то неки нови свет откривања наших мана и врлина за које још нисмо сазнали. Сазнаћеш о мени оне ситнице које се тек виде након дужег времена. Неке ћеш сигурно заволети а неке ћемо некако вешто упаковати попут мрље на на зиду коју прекријемо лепом сликом. Не могу ти описати каква нас авантура чека а мислили смо да је све ово највећа авантура наших живота. До сада смо градили барку али онај дан када је поринемо са обале у воду тек почиње оно нешто што ће заправо бити наше...
Оне наше... Што су преостали само за нас двоје када решимо све оно што нас спречава а уједно и бруси у ону оштрицу несаломљивог мача. Време нам је давало прилике да се сваки пут све више сјединимо попут стиснуте шаке што ломи зидове попут грома. Није нас зауставио ни очај у низу дана, недеља и месеци када смо тако далеко а свеприсутни једно у другом. Ти си она нека певљива песма што неће да изађе из главе. Ти си оно светло у мраку што растерује злокобне страхове самоће. Ти си она одшкринута врата дечје собе у коју улази светло из ходинка што штити од чудовишта испод кревета и ормара.
Некуд сам једном кренуо пре много година. Тај пут није имао циљ али неко то од горе види све, повлачи конце, игра се... Добро је то рекао Ђоле Балашевић једном. У тој игри неба десила се наша љубав. Једноставно то је тако и дешава се само једном као она шанса да закуцаш лопту у кош, као добитак на лутрији. Не бих мењао тај тренутак ни за највеће суме новца, ни да ми даривају свет на длану. Божији дар се не одбија...
Једном када дође потпуно време за нас двоје биће то неки нови свет откривања наших мана и врлина за које још нисмо сазнали. Сазнаћеш о мени оне ситнице које се тек виде након дужег времена. Неке ћеш сигурно заволети а неке ћемо некако вешто упаковати попут мрље на на зиду коју прекријемо лепом сликом. Не могу ти описати каква нас авантура чека а мислили смо да је све ово највећа авантура наших живота. До сада смо градили барку али онај дан када је поринемо са обале у воду тек почиње оно нешто што ће заправо бити наше...
